Pierwsze spotkanie grupy terapeutycznej może budzić dużo pytań. Czy trzeba od razu mówić o sobie, jak wygląda sala, kto zaczyna, co jeśli pojawi się cisza albo napięcie? W tym tekście odpowiadam spokojnie, jak wygląda początek psychoterapii grupowej i dlaczego czasem właśnie od takiej niepewności zaczyna się ważna praca.
Trwają zapisy do Kameralnej grupy psychoterapeutyczno-rozwojowej w nurcie Gestalt.
Bo kiedy myślimy o psychoterapii grupowej, łatwo wyobrazić sobie coś w rodzaju wystąpienia publicznego, którego tematem jestem ja i moje wstydliwe i intymne sprawy. Coś, o czym trzeba mówić przy innych, nawet jeśli nie ma się na to gotowości. Nic bardziej mylnego. Nic bardziej mylnego. Grupa może być miejscem, w którym zamiast się prezentować, można powoli uczyć się być bardziej prawdziwie i bardziej po swojemu.
Zdarza się, że mówimy „tak”, choć w środku pojawia się wyraźne „nie”. Ktoś o coś prosi, czegoś oczekuje, na coś naciska. A my zgadzamy się szybko. Czasem prawie automatycznie. Jeszcze zanim w ogóle zdążymy poczuć, czy naprawdę tego chcemy. Dopiero później przychodzi napięcie, rozdrażnienie albo zmęczenie. Czasem też pojawia się dobrze znane pytanie: „Dlaczego znowu […]
Jakiś czas temu, zarówno w codziennych rozmowach, jak i w gabinecie, zauważyłam coś, czemu zaczęłam się uważniej przyglądać. Bardzo często pojawiającemu się pytaniu: „dlaczego?”:
Psychoterapia indywidualna to spotkanie z drugim człowiekiem w bezpiecznej, nieoceniającej przestrzeni, w której można swobodnie rozmawiać o tym, co przeżywasz. To możliwość przyjrzenia się sobie, swoim emocjom, napięciom, a czasem odzyskania kontaktu z uczuciami, jeśli w Twoim życiu przeważa poczucie pustki lub zagubienia.